Schuttevaer

Zoet, Zout & Zakelijk
Schuttevaer Premium

Zuster Vincentia: ‘Ik wil er voor iedereen zijn’

Nijmegen

Ze wil een sterretje aan de hemel zijn voor iedereen die ziek is en hulp behoeft. Echt voor iedereen. Maar zuster Vincentia heeft een bijzonder plekje in haar hart voor de binnenvaartschippers en de kermis- en circusgemeenschap. Al tientallen jaren bezoekt ze zieken in deze gemeenschappen, waarvan de directe familie vaak op, of aan de reis is. Eind september spelde burgemeester Hubert Bruls van Nijmegen de zuster voor haar verdiensten de Zilveren Waalbrugspeld op.

1 / 1
Het lage water was een grote zorg voor zuster Vincentia. In haar appartement in Nijmegen bad ze dan ook regelmatig voor meer water voor de schippers. ‘Dan kan ook Sander Janssen weer naar Nijmegen komen. Hij maakt zulke lekkere erwtensoep.’ (Foto Erik van Huizen)

Het lage water was een grote zorg voor zuster Vincentia. In haar appartement in Nijmegen bad ze dan ook regelmatig voor meer water voor de schippers. ‘Dan kan ook Sander Janssen weer naar Nijmegen komen. Hij maakt zulke lekkere erwtensoep.’ (Foto Erik van Huizen)

  • Draagster van de Zilveren Waalbrugspeld
  • ‘Ik wilde 12 kinderen, maar het klooster werd mijn roeping’
  • ‘Gewoon een luisterend voor bieden aan zieken’
  • Zuster Vincentia draagt varenden een warm hart toe 

Door Erik van Huizen
In haar appartement aan de Veemarkt in Nijmegen pruttelt de koffie. Vanaf haar balkon heeft de nu 94-jarige zuster uitzicht op de Waal en ziet ze de schepen langsvaren. Op de stoel voor het raam ligt haar breiwerk voor de arme mensen in Roemenië. Op de tafel heeft ze de boeken al klaar liggen. Want ze heeft in haar leven al zo vaak haar verhaal verteld, dat ze eigenlijk helemaal geen zin had om weer in de krant te komen. ‘Je houdt toch wel van echte koffie?’, vraagt ze. ‘Sommige mensen drinken van die Senseo, maar dat vind ik niet lekker’, zegt ze terwijl ze de trommel met speculaasjes opent. Aan de grote tafel doet ze haar verhaal. Dat ze in 1924 als Bep Faase werd geboren in het Noord-Hollandse Anna Paulowna. ‘Ik kom uit een groot gezin van acht kinderen. Mijn vader was bloembollenkweker. Hij exporteerde veel naar Engeland, maar ging na de Eerste Wereldoorlog failliet. We hadden het in die tijd niet makkelijk. Maar mijn moeder was heel erg sociaal. We waren arm, maar moeder vond toch dat we moesten breien voor de mensen die het nog minder hadden. Ze was een wonder.’
  
Toen Bep zeven jaar was, verhuisde het gezin naar Hilversum. Daar groeide ze op. Haar ouders begonnen een pension en Bep ging er naar school. Een van de dieptepunten in haar leven was het verlies van haar zusje. Ze was slechts 15 jaar toen ze na een ziekbed van een half jaar aan TBC overleed. Nu is zuster Vincentia als enige van het gezin van 10 nog in leven. 

‘Heel veel bloed’
Bep ging in 1948 het klooster in. Ze was toen bijna 24 jaar. Dat had ze niet zo gepland. ‘Ik wilde eigenlijk altijd een gezin met 12 kinderen. De broer van mijn vader had 13 kinderen. Ik vond het altijd zo leuk als we daar naartoe gingen. Had er altijd veel pret. Maar toen kwam het klooster op mijn pad. Ik voelde dat ook echt als een roeping. Ik kwam in contact met de Zusters onder de Bogen in Maastricht en ben ingetreden bij de congregatie. In 1955 deed ik mijn eeuwige gelofte.’
 
In het klooster kreeg ze de naam zuster Vincentia en kwam ze erachter wat ze wilde gaan doen in haar leven. ‘Ik wilde verpleegster worden. Maar dan wel een echte vond ik, eentje met heel veel bloed op het uniform. Ik zei in het klooster daarom dat ik onderwijzeres wilde worden. Want ik wist dat je net iets anders moest zeggen dan wat je eigenlijk wilde. En dat werkte, ik ben verpleegster geworden.’
Ze begon in een kindertehuis, waarna ze haar opleiding voor verpleegster volgde in het ziekenhuis in Zwolle. Vervolgens ze overgeplaatst naar het ziekenhuis in Hilversum, waar ze haar opleiding afrondde. In Breda begon ze aan de opleiding Kraamkunde. Uiteindelijk kreeg ze van de overste te horen dat ze naar Nijmegen moest, naar het Canisius Ziekenhuis, het huidige CWZ. Het was toen 1966. Ze werd hoofdverpleegkundige.

Roeping
Vincentia ging op haar 60ste met pensioen, maar bleef actief in het ziekenhuis. Ze begeleidde patiënten en gaf geestelijke bijstand. ‘Ik heb in die tijd veel kankerpatiënten begeleid. Dat ging van Nijmegen tot Duisburg, en van Venlo tot Amsterdam. Ik heb heel wat ritjes in de ambulance gemaakt. Het werk voor de schippers begon eigenlijk met twee schippersvrouwen die ik in het ziekenhuis leerde kennen. Ze hadden allebei kanker en moesten worden bestraald. Ik ging dan met ze mee naar het ziekenhuis.’
Op een gegeven moment kwam ook aalmoezenier Bernhard van Welzenes op haar pad. Hij vroeg haar voor hem te komen werken als ze met pensioen zou gaan. ‘Ik was dat niet vergeten en vanaf 1984 werk ik dan ook op het schip van het KSCC  in Nijmegen. Zo kwam ik terecht bij de bezoekersdienst. Ik bezoek zieke mensen, stuur ze een kaartje, een wens met de kerst of doe een gebedje voor ze. Meestal zijn het mensen die hebben gevaren. Het belangrijkste bij een bezoek aan een zieke is om goed te luisteren. Je hoeft zelf niet zoveel aan het woord te zijn en het hoeft niet altijd te gaan over God of de pijn die ze moeten dragen. Er gewoon voor ze zijn, dat is het belangrijkste en meestal komen de verhalen dan vanzelf. En ik wil er ook voor iedereen zijn. Ik had een groot gezin willen hebben, maar nu is dit mijn roeping. Ik word er alleen maar rijker van. Ik heb zoveel families in de binnenvaart leren kennen. Het leuke is dat het vaak zulke gewone mensen zijn.’ 
 
Overigens zijn het niet alleen schippers waar de zuster goed contact mee heeft. Zo stuurt ze ook altijd een kerstkaart naar een oliebollenbakster op de kermis. Ze zorgt er met Allerzielen en oudjaar altijd voor dat er 300 oliebollen worden bezorgd op het Nijmeegse schipperscentrum. ‘Het mooi van de wereld van de binnenvaart, de kermis en het circus is, dat de mensen één zijn.’  

Bidden voor water
We spreken zuster Vincentia op het moment dat de waterstanden lager zijn dan ooit. ‘Lobith staat op 6,55 meter en de komende vier dagen komt er helemaal niets bij’, zegt ze. Ze maakt zich al tijden zorgen over het lage water op de Waal. Sinterklaas kon het KSCC schipperscentrum in de Waalhaven zelfs al niet meer bereiken en kwam in plaats daarvan in een Porsche. In haar gebeden vraagt ze om water voor de schippers. ‘Ik zit echt met het lage water, ik maak mij er grote zorgen over.’
Ook een beetje omdat ze graag wil dat schipper Sander Janssen (ms Factotum) snel weer in de Waalhaven komt liggen. ‘Hij ligt nu in Maasbracht en kan hier nu niet komen. Hij kan wel in Weurt liggen, maar dat wil hij niet. Sander maakt altijd lekkere erwtensoep.’
 
Voor haar werk in de schippers-, kermis- en circusgemeenschap ontving zuster Vincentia op het KSCC-kerkschip de Zilveren Waalbrugspeld. Ze vierde toen tevens het 70-jarig jubileum van haar intrede bij de Zusters. De onderscheiding was een volkomen verrassing. ‘Het was echt een wonder dat dit niet was uitgelekt onder de schippers. Want normaal weet iedereen alles van elkaar. Het leuke was ook dat mijn 35 neven en nichten weer eens een keer bij elkaar waren. We zijn lekker met elkaar uit eten geweest.’   

Naar de 100
Nadat zuster Vincentia nog een twee kopje koffie, nog een speculaasje en een schaaltje met marsepein op tafel heeft gezet, vertelt ze dat ze niet eenzaam is, maar soms wel alleen. Vooral met Kerstmis heeft ze dat gevoel. ‘Ik heb hier in het gebouw wel een erg eenzame vrouw wonen. Ze is altijd verwend door haar ouders. Ze kan niet koken. Bij haar komt altijd Tafeltje Dekje. Het is jammer om te zien dat ze zo bang en angstig is. Ik krijg haar niet blij, ze is zo depressief. Maar ze is als het ware op mijn weg gekomen en ik heb met haar afgesproken dat we een van de kerstdagen samen gaan eten.’
Bezig blijven is volgens Vincentia het geheim om lichamelijk en geestelijk fit te blijven. ‘Ik ben ook helemaal geen tv-mens. Ik kijk alleen naar het Journaal, Met het mes op tafel en naar Twee voor Twaalf. Daar moet je tenminste nog een beetje bij nadenken. Dat is goed voor je hersenen. Ook ben ik met verschillende mensen aan het Wordfeuden. Want je moet toch met de tijd meegaan en zo leer je ook nog eens weer wat van elkaar.’ 
 
Sommige mensen zijn overtuigd dat zuster Vincentia wel 100 jaar wordt. Zelf is ze daar niet zo zeker van. Zo was ze er in maart dit jaar nog slecht aan toe. Ze had last van haar longen en een lekkende hartklep. Dat laatste bleek achteraf gelukkig mee te vallen. ‘Ik hoop dat er nog een hoop mooie jaren voor mij gaan komen, maar daar heb je zelf uiteindelijk niet zoveel over te zeggen. Ik ben tevreden met mijn leven. Dankbaar. En ik denk dat mijn moeder het fijn zou hebben gevonden wat ik allemaal heb gedaan.’

Reacties

Om te reageren op dit bericht moet u ingelogd zijn. Klik hier om in te loggen. Indien u nog geen account heeft kunt u zich hier registreren om te kunnen reageren op Schuttevaer.nl. Uw reacties worden altijd ondertekend met uw volledige persoonsnaam.

Er zijn nog geen reacties op dit artikel.

Lees ook