Schuttevaer

Zoet, Zout & Zakelijk
Schuttevaer Premium

Zware Kees: Kapitein Geelbaard

Hout Baai

Samen met een groot deel van de bemanning trek ik erop uit. Het werk aan boord is gedaan en de kade waar we naartoe moeten verhalen niet beschikbaar. Er zit niets anders op dan wachten. Even van ‘die boot’ af!

000 Zware Kees nieuwIn het pittoreske haventje van Hout Baai, een mijl of acht zuid-zuidwest van Kaapstad, zouden zeehonden zijn die, wanneer je ze roept, naar je toekomen. Dat willen we zien. 
Maar hoe we ook roepen, zeehonden zijn er niet. Wel zit op de pier een man driftig een vis in mootjes te hakken. ‘For the seals’, zegt hij, en bijna smekend vraagt hij ons te wachten. ‘Ze komen heus wel!’
Maar we gaan verder, de pier op. Het ontgaat niemand dat er een sterke vislucht hangt. Niet zoals de zilte vislucht in IJmuiden, maar een penetrante geur van rotte vis. Aan de pier liggen dan ook trawlers die eruit zien of ze na de vangst niet worden schoongemaakt.
 
En kijk daar eens! Mijn oog valt op een laag vaartuig, zo te zien vervaardigd uit geklonken aluminium. Dat is een oudje!
Aan dek staat een broodmagere, lange man, verkleed als kapitein, als een karikatuur uit een stripverhaal. Gelige baard, ietwat smoezelig uniform mét strepen, een pet die minstens 100 jaar oud is en op zijn heup bungelt een vervaarlijk mes. Hij ziet me kijken en wenkt. ‘Kom aan boord!’, roept hij.
Altijd nieuwsgierig stap ik, gevolgd door de rest van mijn bemanning, aan boord.
Direct steekt de kapitein van wal, enthousiast geworden als hij verneemt dat ook wij zeelui zijn. Ik weliswaar zonder kapiteinsuniform; daar doen rederijen niet meer aan.
 
Nadat hij zich heeft voorgesteld, snelt hij naar een openstaand luik aan dek en haalt een trompet tevoorschijn. Hij blaast een vaag bekend deuntje en wisselt de toeter in voor een gitaar. Tijdens het intro wordt hij onderbroken door de ringtone van zijn telefoon. Hierdoor niet gehinderd barst kapitein Geelbaard uit in een schunnig liedje waar mijn Filipijnse leerlingen met schaamrood op de kaken naar luisteren. (Voor de nieuwsgierigen: ‘The good ship Venus’.)
 
Na deze ‘zeemansballade’ vertelt de gepensioneerde zeerot over zijn scheepje. ‘She beat the hell out of the Germans during World War Two!’ Met een schalks lachje laat hij erop volgen dat zijn vrouw Duitse is, ‘but I love her’. Gelukkig maar.
Terug aan boord zoek ik het scheepje op internet. Niks geen Tweede Wereldoorlog. Het is gebouwd in 1959. Maar ach, élke kapitein overdrijft wel eens een beetje, zo nu en dan…
Reacties

Om te reageren op dit bericht moet u ingelogd zijn. Klik hier om in te loggen. Indien u nog geen account heeft kunt u zich hier registreren om te kunnen reageren op Schuttevaer.nl. Uw reacties worden altijd ondertekend met uw volledige persoonsnaam.

Er zijn nog geen reacties op dit artikel.

Lees ook