Schuttevaer

Zoet, Zout & Zakelijk
Schuttevaer Premium

SCHIPPERZ (6): Lijfrente en nog een ramp

Oss

Een paar dagen geleden heb ik mijn tiende verjaardag gevierd. Een fiets gekregen, een gemoffelde Empo. En ik ga met mijn moeder naar Rotterdam, naar onze oudste, Martien, van de Valuas. Zo'n mooi schip heeft hij nog nooit gehad.

Door Karel Kersten
Op lijfrente heb ik begrepen. Hij moet elke maand een oude vrouw betalen, elke maand tot ze dood is. Hoopt Martien dat ze gauw doodgaat? Hij is zelf al bijna oud. Kunnen we weer doen alsof hij mijn vader is. Gaan we naar het café, speel ik zijn zoontje.

Op school B hebben ze allemaal een eigen fiets. Dat is de fratersschool, moet ik daarheen of mag ik? Ik had goede punten. Dan ga ik naar het lyceum, daar zitten ook meisjes. Niet op de HBS, maar op het gymnasium. Ik wil naar het gymnasium. Moet ook, als ik missionaris wil worden. Maar ik wil ook schipper worden. De Damco 9, die trekt wel negen schepen. Je hebt ook de Damco 19, maar die trekt er echt geen 19. Vol aan vooruit, schipper naast God. Martien weet wel of er nog sterkere sleepboten bestaan. Missionaris vindt hij maar niks. Hij komt alleen met Kerstmis in de kerk en dan geeft hij 25 gulden. Ben ik daar weer voor een jaar vanaf, zegt Martien. Hij is niet goed katholiek. Hij heeft wel een eigen schip. Op lijfrente, maar toch van hem. Als ik schipper word, hoef ik niet naar het lyceum. Zaterdag met ons moeder naar Rotterdam!

Verschrikking
Die zaterdag ben ik aan boord bij mijn oudste broer, schipper van de Valuas, een Dortmunder. Hij neemt me mee naar het café, waar hij me als zijn zoontje voorstelt, wat bevrachters belt en een biljartje legt. Hij maakt het niet te laat, want we hebben de avond nog te goed, met zijn vrouw Hannie, die weet wat we lekker vinden, en ons moeder die dat zeer waardeert. Het wordt wel laat voor een jongetje van net 10 jaar. En als ik dan eindelijk naar de bedstee in het achteronder verdwijn, waar je water hoort klotsen en de wind rond de lichtkap jaagt, laat de slaap lang op zich wachten.

De volgende morgen roeit Martien ons naar de wal. ‘Dat heb ik nog nooit meegemaakt', zegt hij. De kade staat blank, parken zijn ondergelopen, lantaarnpalen geleiden de bus als bakens langs de rivier. In de trein vertellen de mensen wat ze weten en ik hoor de eerste berichten van verschrikking.

Het is zondag 1 februari 1953...

Volgende week: Frans komt naar huis (1).

Reacties

Om te reageren op dit bericht moet u ingelogd zijn. Klik hier om in te loggen. Indien u nog geen account heeft kunt u zich hier registreren om te kunnen reageren op Schuttevaer.nl. Uw reacties worden altijd ondertekend met uw volledige persoonsnaam.

Er zijn nog geen reacties op dit artikel.

Lees ook