Rudie Vlieger keert terug naar de binnenvaart: ‘Niet in de wieg gelegd voor ambtenaar’

Zes jaar werkte schipperszoon Rudie Vlieger (48) bij Havendienst Amsterdam en Zaanstad. Daarna runde hij een eigen nautisch adviesbureau. Toch knelden de ambtelijke regels in zijn werk en verlangde hij steeds vaker naar de vrijheid van het varen. Samen met Marita Stolk (48) vaart  hij sinds maart op de Atiram.

Marita Stolk en Rudie Vlieger met hun honden Skip en Beau op het voordek van de Atiram, niet toevallig het omgekeerde van Marita. (Foto Hannie Visser-Kieboom)
Marita Stolk en Rudie Vlieger met hun honden Skip en Beau op het voordek van de Atiram, niet toevallig het omgekeerde van Marita. (Foto Hannie Visser-Kieboom)

Vooral voor Marita was het wennen. Ze werkte als  management-assistente. ‘Als meisje van vijf jaar woonde ik in Spaarndam en kon ik vanuit onze keuken de cruiseschepen op het Noordzeekanaal voorbij zien varen. Dat vond ik zo gaaf. Ik dacht altijd: dat wil ik ook. Ik ben ook nog een tijdje kapster geweest op een cruiseschip. Maar later kwam ik in de administratie terecht. Totdat ik verliefd werd op een binnenvaartschipper’, vertelt Marita, terwijl ze tijdelijk stilliggen in Gorinchem voor enkele klussen aan boord.

Gemis

Voor Rudie kwam het verlangen weer te gaan varen op tijdens de Coronacrisis, toen de adviesklussen opdroogden. Even voer hij op een tanker. Maar de systeemvaart van week op en week af beviel hem matig, doordat hij zijn kinderen en Marita miste.

‘Ik wilde wel meevaren met Rudie’, zegt Marita. ‘Maar alleen als de honden mee mochten. Toen dat lukte, heb ik mijn baan opgezegd. Zo hebben we een half jaar op een 110-meterschip gevaren en begon ik als lichtmatroos. Daar heb ik veel geleerd van de stuurmannen. Ik ben nu volmatroos en volg verder de praktijkopleiding. Een spoedcursus van 18 maanden voor schipper vond ik te intensief.’

Jongste kapitein

Na dat eerste halfjaar samen varen, besloten ze zelf een schip te kopen. Dat werd de Atiram. ‘Ik heb altijd graag willen varen’, zegt Rudy. ‘En dat samen doen is fijn. Varen geeft een groot gevoel van vrijheid. Werken moet je toch. En ik vind het niet erg om uren in de stuurhut te zitten of buiten bezig te zijn. Sinds maart hebben we al 44 reizen gemaakt. We zijn veel naar België en Noord-Frankrijk geweest.’

Net als veel jongens uit een binnenvaartfamilie, bezocht Vlieger in zijn jeugd een schippersinternaat en begon daarna als matroos bij zijn vader. ‘Maar ik wilde absoluut niet dat mijn eigen kinderen naar een internaat zouden gaan. Dus heb ik van alles gedaan. Ik heb op de pontjes in Amsterdam gezeten. Heb bij Koole in Zaandam op tankers gevaren en ben aflosser geweest op  passagiersschepen.’ Zo was schipper Vlieger al eens de jongste kapitein op de Henri Dunant.

Alpe d’HuZes

Daarna kwam hij bij Havendienst Amsterdam terecht. Maar de rol van ambtenaar paste hem bij nader inzien niet zo goed. ‘Sommige mensen vonden het vreemd dat ik wegging. Maar ik ken iedereen en had weleens moeite als ik een bekeuring moest geven. Ik wist al snel dat ik dat niet tot mijn 65ste wilde doen, daar ben ik niet voor in de wieg gelegd. We zijn nu minder thuis. Toch bevalt schipper me het beste.’

De klussen met zijn nautisch adviesbureau deed hij wel met veel plezier. Zo regelde hij in 2018 de landelijke intocht van Sint Nicolaas in Zaandam. Zijn specialiteit is het maken van veiligheidsplannen voor nautische evenementen. Maar de ervaring die hij opdeed, gebruikte hij ook weer bij logistieke klussen. Bijvoorbeeld voor het goede doelen-evenement Alpe d’HuZes. ‘Iedereen heeft wel iemand in zijn familie die is overleden aan kanker. Zelf heb ik ook als wielrenner meegedaan. De laatste keer in 2019 hebben we 32 vrachtwagens laten rijden met materialen voor het evenement. Je kunt daar nu eenmaal niet met een schip komen.’

Loterij

Sinds hij weer in de binnenvaart werkt is het wielrennen op een lager pitje komen te staan. Voorheen fietste hij zo’n 20.000 kilometer per jaar. ‘We zijn nu bezig voor Alpe d’HuZes volgend jaar en hebben al een loterij op touw gezet. Een van de prijzen is een dagje met ons meevaren. Binnenkort vaart een gezin uit Gemert mee. Als de Alpe D’HuZes in 2022 weer wordt gehouden, leggen we ons schip tegen de dijk of vragen de oude eigenaar een weekje te komen varen.’

Opvolger

Nu vaart hij met Marita steeds twee weken aaneen en gaat dan voor een lang weekend naar huis in Westzaan, voor zijn zoon Dylan (16) en dochter Lisa (19), die een opleiding volgt in de zorg. ‘Mijn zoon vindt varen zo leuk dat hij straks bij ons aan boord komt. Hij ging ook al eens mee toen ik nog op de pontjes in Amsterdam voer. We gaan een dienstboekje aanvragen en dan begint hij over acht maanden met de BBL-opleiding van werken en leren. Zelf heb ik overal op gevaren. En ik vind dat hij ook overal even aan moet proeven. Als hij binnenvaartschipper wil worden, kunnen we misschien ooit nog eens een groter schip kopen.’

Scheepsgegevens

Scheepsnaam: Atiram

Tonnage: 1060

Afmetingen: 77 x 8,20 meter

Bouwjaar: 1957

Thuishaven: Westzaan

Eigenaren: Rudie Vlieger en Marita Stolk

Lees ook:

‘Veel liever aan het varen dan bellen’

Schippersbloed van vader op zoon