Zware Kees: Internet

Door Kees Wiersum

Zware Kees: Internet

1/1

Gerelateerd nieuws

Zware Kees: Help, soep in de fik!

Zware Kees: Verbeteren

Zware Kees: Sherbro River

Zware Kees: Lijnmannen

Meer over

Zeevaart

Op de brug staat op een onhandige plek een enorme nieuw geplaatste kast. Door een glazen deur zie je een onbegrijpelijke wirwar van stekkertjes en knipperende lampjes.

‘We hebben internet aan boord!', jubelde mijn collega toen ik het commando overnam. Eindelijk! Internet aan boord! Een golf van blijde verwachting overspoelt mij wanneer ik, op mijn knieën gezeten, mijn neus platdruk tegen het glazen deurtje. Nooit zullen we meer verstoken zijn van het laatste nieuws; skypen, pingen, chatten, sms'en, hyven, downloaden, mns'en, facebooken en eh...nog veel meer! Afgelopen is het met de onwetendheid! Ook Jan-de-zeeman gaat vanaf nu mee in het digitale tijdperk. Zijn mogelijkheden zijn onbeperkt: "Ha! Néé meneer de reder, de kade is niet bezet voor het weekend! Ik heb zojuist gegoogled en.."

‘Kap, hier is de servicemonteur van Radio Holland.' De stuurman kijkt lichtelijk gealarmeerd wanneer hij mij zo ziet zitten, haalt zijn schouders op en verdwijnt.

‘Servicemonteur?', echo ik hem achterna, die installatie is toch nieuw?
Maar er blijken nog wat ‘aanloopproblemen' te zijn en er moet nog een paar kilometer draad naar de hutten worden aangelegd. ‘Dan kunnen jullie direct vanuit je hut skypen met jullie vriendinnetjes', zegt de monteur met een vette knipoog van verstandhouding. Ik produceer een dwaze glimlach.

Na deze laatste technische ingrepen vertrekken we. De eerste dagen is het verdacht stil op het schip na vijven; iedereen zit aan zijn schootcomputer gekluisterd. En dan blijkt de toebedachte bandbreedte van ons internet wel erg klein bemeten. Het is als de douche in de kapiteinshut van een ouder schip: zodra het vijf uur is en alle matrozen springen onder de douche, rest de kapitein slechts een miezerig straaltje water. En nog koud ook. Zo ook met ons internet: de eerste dagen is er geen doorkomen aan, het duurt minuten voordat je een homepage kunt laden. Skypen, al dan niet met vriendin, is er niet bij.

Maar alles went tot het noodlot toeslaat...

‘Kap, internet doet het niet!' Paniek klinkt door in de stem van de tweede stuurman. Na hem volgt de rest van de bemanning; het lijkt alsof men is afgesloten van een eerste levensbehoefte.

Gelukkig doet de satelliettelefoon het wel. Ik bel de serviceline van de provider en onder angstige maar hoopvolle blikken van een groot deel van de bemanning ga ik in de weer met een laptop, aangesloten op de internetkast. Na drie kwartier een reeks voor mij volstrekt onbegrijpelijke  commando's te hebben ingetoetst, gaan alle groene lichtjes branden: ik ben de held van de dag.