Zware Kees: Sherbro River

Door Kees Wiersum

De zon is nog maar net op en gluurt tussen dikke grijze regenwolken waaruit in de nacht enorme buien hebben geplensd. Ik sta op de brug en overleg met de derde stuurman op de bak.

‘Goodmorning captain!' De twee loodsen die vannacht aan boord zijn gebleven hebben zo te zien goed geslapen. ‘Is your anchor away?'

Ik deel ze mee dat we aan het hieuwen zijn en niet veel later zijn we onderweg, stroomopwaarts de Sherbro River op. Typisch een Afrikaanse rivier: een brede monding vol ondiepten en droogvallende banken. Ik prijs me gelukkig dat we een recente kaart aan boord hebben én twee loodsen met plaatselijke bekendheid. Ook was ik gisterenavond zeer tevreden dat we voor de monding van de Sherbro River ten anker gingen om daglicht af te wachten.

Uiteraard hebben we, voor de zekerheid, toch maar een route in de kaart ingetekend. Met arceringen en uitroeptekens bij gevaarlijke plaatsen. Ik draag de stuurman van de wacht dan ook op om nauwgezet de koerslijn te volgen, en ja, gebruik de GPS maar, want er zijn hier geen kapen of vuurtorens. Of wacht eens, hier en hier liggen een paar boeien.

‘Liggen deze boeien op de juiste posities, loods', immers, ik had gelezen dat de betonning hier zeer onbetrouwbaar zou zijn.

‘O, kapitein, er liggen hier helemaal geen boeien, alles is laatst weggespoeld.'
Ik had het kunnen weten.

Intussen is de lucht loodgrijs geworden en alsof er een schakelaar wordt omgezet, stort de tropische regen naar beneden. Geen hand voor ogen zie je en de radar is één gele vlek geworden. Blind varen we door. De stuurman is driftig in de weer met de positiebepaling; de loodsen daarentegen schijnen zich niet echt druk te maken.

Wanneer we midden in een enorme tropische onweersbui varen vermeld een van de mannen vrolijk dat, als het onweert in Afrika, de kinderen wordt verteld dat ‘de grote leeuw' brult. Hij schijnt zich geen zorgen te maken over het slechte zicht.   Gisteravond, toen we in het stikdonker uit Freetown vertrokken, keken de loodsen  ook al nauwelijks in de kaart en al helemaal niet op de radar of GPS. En nu door de regen ook de markante punten aan de rivierbank zijn verdwenen, als die er al waren, vraag ik me af, hoe ze het doen.

‘Mister pilot, hoe weet je waar we zijn; het lijkt of je geen instrument nodig hebt.'
‘Maar kapitein, ik weet helemaal niet waar we zijn! Jullie navigeren toch?'
Ik had het kunnen weten...