Zware Kees: Lijnmannen

Door Kees Wiersum

Happy Rover te Rouen.

1/1

Gerelateerd nieuws

Zware Kees: Apenstreken

Zware Kees: Regenboogweer

Zware Kees: Stille Oceaan

Zware Kees: Technisch weer

Meer over

Zeevaart

‘Spring aan de wal!', brult de kapitein vanaf de brugvleugel. Zijn gezicht loopt gevaarlijk rood aan. De stuurman, net 21, schat de afstand naar de kade met een angstig bedenkelijke blik. Hulpeloos haalt hij zijn schouders op, maar krimpt ineen wanneer de stem van de kapitein nogmaals over het water dondert:  ‘Spring aan de wal! Nu!' De stuurman haalt diep adem, knijpt zijn ogen stijf dicht en met ware doodsverachting neemt hij een snoekduik om onzacht op de kade te belanden, waarna hij nog even doorrolt.

Het blijft even stil. Kapitein van Dam kijkt met een verwachtingsvolle blik om zich heen. De eerste die begint te grinniken is de meester, maar ja, die vaart al vijf jaar...

Pas later heb ik (stuurman van 21) de grap door: die domme stuurman dacht dat hij aan de wal moest springen, maar hij moest de voorspring uitgeven!

‘Ha ha', lachte ik, maar ook ik heb talloze malen een trosje belegd door aan de wal te springen. Lijnmannen waren niet nodig voor een coaster. Een trosje uitgeven konden we zelf.

Te Rouen moest ik aan dit verhaal denken toen we voorzichtig langs de kade in positie manoeuvreerden. Was het vroeger de kapitein die geen radio nodig had om zich verstaanbaar te maken, tegenwoordig denken de lijnmannen dat ze de stuurlieden, verantwoordelijk voor het veilig afmeren van het schip, luidruchtig kunnen bevelen.

In een soort Frans, waar zowaar een paar Engelse woorden in doorklonken, werd de derde stuurman op het achterdek te verstaan gegeven dat hij één voor één de trossen moest uitgeven en niet twee tegelijkertijd. En natuurlijk werden die niet belegd om de aangewezen bolder maar de meest gemakkelijke dichtstbijzijnde. De dikke voorman had het er maar druk mee: ‘Slack! Slack, merdre!' Het klonk alsof het over slakken ging.

Ik sloeg het tafereeltje met stijgende bloeddruk gade en besloot in te grijpen. ‘Mister pilot, kunt u die dikke vertellen dat hij de tweede achterspring één bolder naar achteren zet?'

De instructie van de loods werd gevolgd door nog een paar prachtige Franse krachttermen, maar de spring werd verzet.

‘Captain, man overboard!' De derde stuurman.

Ik spoedde me naar de brugvleugel. De dikke lijnman lag in het water, zijn zwemvest opgeblazen als een gezwollen kraag om zijn hoofd. Gelukkig lukte het hem met veel gesputter via een kadeladdertje uit het water te klimmen. Navraag leerde dat hij tussen spring en schip had gestaan toen hij ‘hieuw, hieuw!' gebulderd had. Door de strak komende spring werd hij het water in geduwd. Nee, geen opzet.