Schipperszonen varen met modelschepen

Ze varen zelf niet op een binnenvaartschip, maar kunnen toch niet helemaal afscheid nemen van het varen. Schipperszonen Cor Verdonk en Stephan le Sage lieten tijdens de Maasbrachter Havendagen 2011 hun eigen binnenschepen aan het publiek zien. Niet in het water van de haven, maar in een groot ‘zwembad’ op de kade. Ze oogsten veel bekijks met hun modelschepen.

Door Erik van Huizen
De ouders van Cor Verdonk varen op het ms Elja. Zelf is hij al jaren vrachtwagenchauffeur en lid van de vaargroep van de Maasbrachter modelbouwvereniging De Kempen. Verdonk bouwde zijn duwboot Corali naar voorbeeld van de Roelof F. ‘Het is gewoon heel erg leuk om te varen met deze modelbouwschepen. In Eersel hebben we een grote plas waar we met z'n allen lekker kunnen varen. Ik ben nu vijf jaar bezig met deze duwboot, maar het bouwen heeft ook wel twee jaar stilgelegen. Want ik ben wel van alle markten thuis. Ik heb ook nog een spits, een sleepboot, een zeilboot en twee vrachtwagens op schaal. De bezoekers hier mogen niet met mijn schepen varen, alleen kijken. Want ik wil ze wel netjes houden. Dat vind ik het belangrijkste. Voor mij hoeft het niet zo gedetailleerd mogelijk. Daar heb ik het geduld niet voor.'

Laatjes in het bureau
Gedetailleerd bouwen is wel weggelegd voor Stephan le Sage. Hij vaart in het bassin van de Maasbrachter Havendagen met zijn koppelverband Stelsa-Stelsa II. Zijn ouders varen op het ms Ora et la Bora (88 x 8,20 meter), zelf studeert hij commercieel management in Tilburg. Eén dag in de week werkt hij bij Koninklijke Schuttevaer. ‘Ik vind het leuk alles uit te zoeken, te priegelen en te bouwen. Ik ben begonnen met het ms Stephan. Nu ben ik bezig met het ms Emulator van de ouders van Wilco Volker van het BVB. Ik begin dan meestal gewoon te bouwen en zie wel waar ik uitkom. Ik bouw wel gedetailleerd. In de stuurhut van de Emulator staat bijvoorbeeld een bureau met hele kleine laatjes. En op de Stelsa heb ik zelfs airco ingebouwd. Ook de vlaggetjes heb ik allemaal zelf gemaakt. De nieuwe vlag van de Blue Road wappert er ook al. Dat vinden de mensen allemaal zo leuk. Veel mensen kennen dan ook mijn schip. Ze spreken mij daar ook op aan.'

Dan komt er een scheepje langs in het zwembad en begint water te spuiten. ‘Wie is dat', vraagt Le Sage. ‘Mijn scheepje kan daar wel tegen, maar de vlaggetjes heb ik geprint. Daar moet niet teveel water op komen.'

Geen open schip
Even verderop begint het op de braderie flink vol te lopen. Katoenen ondergoed, leren tassen, bijzondere koffietjes, gratis schminken door de waterscouting van Maasbracht of een handdoek met de naam erop geborduurd. Het is allemaal te vinden op de braderie van de Maasbrachter Havendagen. Op de kade is ook het Maas- en Scheepvaartmuseum van Maasbracht te vinden. Het is nog steeds onzeker of het museum open kan blijven. De gemeenteraad neemt daar binnenkort een besluit over. Alle publiciteit rondom een eventueel stopzetting van de subsidie, heeft er wel voor gezorgd dat de bezoekersaantallen de laatste paar maanden zijn gestegen. Op de regenachtige zaterdag van de Havendagen kwamen er 70 bezoekers, deze zondag druppelt er af en toe een bezoeker binnen.

• Op het ms Stelsa wappert de Blue Road-vlag al

De bezoekers van de Havendagen die een binnenschip van binnen wilden bekijken, kwamen van een koude kermis thuis. Het ms Santina, dat in eerste instantie open schip zou houden, was elders in Europa onderweg. Op de Havendagen ging het gerucht dat de Shamrock (105 x 11 meter) de taak zou overnemen. Maar het één jaar oude schip bleek bij navraag bij schipperse Jolanda van Balen niet toegankelijk voor het publiek.

Alles nep
Wie het wel druk heeft is oud-parlevinker Wim van Hooren. De Belfeldse venter stopte in mei 2008 en heeft zijn scheepje Time is Money in bruikleen gegeven van het Rotterdamse Havenmuseum. Voor de gelegenheid ligt het scheepje nu in Maasbracht. ‘Doe mij maar een doos goulashkroketten', zegt een schipperse lachend. Zij is een van de vele schippers die een bezoekje komen brengen aan de oud-parlevinker. Maar het is niet meer wat het lijkt, al het verse fruit is vervangen door plastic nepfruit. ‘Alles in hier nu nep', zegt Van Hooren. ‘Behalve de vlaaien. Daar stond ik om bekend en die verkoop ik nog steeds. Wel van een andere bakker, maar nog steeds even lekker. Het plastic fruit heb ik hier op de veiling in Grubbenvorst gehaald. Het museum heeft de nepverpakkingen erin gezet. De flessen voor de melk heb ik wit geschilderd. Wel wil ik nog proberen bij Campina van die echte doppen te krijgen. Ook ga ik de flessen van Nutrica nog bruin maken. Dan lijkt het net of er nog chocolademelk in zit.'

• Op bootje parlevinker zijn groente en fruit nu van plastic

Van Hooren mist zijn werk niet, wel het contact met de klanten. ‘Daarom zijn deze evenementen zo leuk. Ik was al in Vianen, Nieuwegein, Maassluis en Panheel en volgende week ga ik naar Maastricht. Ik heb hier al wel 200 bekenden gesproken. Heel de dag loopt het hier door. Het is bijna een reünie. Ik doe dit nu een beetje voor de hobby. Maar ik krijg nog steeds van de schippers te horen dat ze het jammer vinden dat ik ben gestopt. Ze klagen dat ze nu eerst de auto van het schip af moeten zetten. Bij mij kregen ze de boodschappen zo aan boord.'