Ingezonden: ‘Waarom zit BBZ niet aan tafel in Brussel?'

Deze maand moet de Europese Commissie een uitspraak doen over de klacht van de BBZ tegen Denemarken. De BBZ vindt namelijk dat Denemarken de Nederlandse certificaten waarmee de zeilschepen varen moet erkennen. Dat is ook in de geest van Solas. Denemarken heeft schriftelijk gereageerd op de klacht van de BBZ. De inhoud van de reactie is niet bekend.

Door Sas Boot
De vraag is: zitten we nu te wachten op het oordeel van de EC over deze kwestie of op het besluit of de klacht in behandeling wordt genomen? Deze vraag heb ik al diverse malen gesteld aan de BBZ, maar ik krijg geen antwoord. De informatie naar de leden is ook vaag.

Op 21 april overleggen Nederland, Duitsland en Denemarken en de EC. De BBZ is niet uitgenodigd. De Nederlandse overheid heeft helemaal geen klacht ingediend, maar zit wel in het overleg.
Als ik Paul van Ommen vraag waarom ze niet bij dit overleg zitten, is het antwoord: ‘We hebben dat wel gevraagd maar het werd niet gehonoreerd'. Pardon? Door wie werd dit niet gehonoreerd? Aan wie heeft de BBZ dit gevraagd? Wat zijn de rechten in deze? Helaas. Ik krijg geen antwoord.
Maar, verzekert Van Ommen mij nog wel, we gaan wel van tevoren praten met het ministerie wat we van ze verwachten in dat overleg. (Wat moet ons ministerie in dat overleg potjandorie! Ze wilden toch geen klacht indienen? De belangenvereniging moest het toch zelf opknappen?)

Laten we eens terugkijken. Waarom zitten we ook alweer met deze ellende? Oh ja. Omdat, toen ons ministerie in 2007 en 2008 met Denemarken ging praten over de voorwaarden en het eisenpakket van de Denen voor de zeilschepen, de BBZ op dezelfde wijze buiten de deur werd gehouden. De Deense ambtenaar en de Nederlandse ambtgenoot hebben er samen nog even over gemaild. Zullen we de belangenvereniging van de branche erbij vragen? Nee, beter van niet. Eerst samen afspraken maken. En de BBZ slikte dit en ging toen net als nu, van tevoren, vol vertrouwen in de goede bedoelingen van haar eigen overheid praten in Den Haag om toch vooral de ambtenaren goed te informeren over de rechten van de Nederlandse reders. En de Nederlandse ambtenaren vertrokken naar Hamburg (september 2007) en alsof de BBZ niet bestond gaven ze de vloot de doodsteek. Zonder een enkele voorwaarde, zonder enig tegenstribbelen gingen ze akkoord met de Deense eisen en zaagden zo de hele basis onder de Nederlandse zeilvloot weg. Een basis, die veilig verankerd leek in de Nederlandse wetgeving. Maar daar hadden onze ambtenaren geen boodschap aan.

Dezelfde ambtenaren die in 2007 de zaak weggaven en dat nog eens bevestigden in een officieel overleg in juni 2008 en oktober 2008 en nog talloze malen in het mailverkeer met hun vriendjes in Kopenhagen: ‘Ze willen het maar niet snappen die schippers, maar Solas is the only way to go', gaan nu achter gesloten deuren praten bij de Europese Commissie met die ambtgenoten uit Denemarken en Duitsland. Met wie ze het al jaren zo goed kunnen vinden en met wie ze, laten we dit niet over het hoofd zien, in de veiligheidsraad van de IMO zitten. Al jaren. Ze zijn net weer herkozen. Grappig.
Wonderlijk ook, dat deze ambtenaren, die al jaren ervaring hebben met deze veiligheidsraad van de IMO - dé autoriteit op het gebied van de interpretatie van Solas - en al net zo lang met deze Deense en Duitse ambtenaren overleg voeren over de veiligheid van bijna elk commercieel schip dat op deze aardkloot rondvaart, helemaal niets voor hun eigen zeilreders hebben kunnen doen. Toen de Denen out of the blue Solas gingen eisen voor Nederlandse zeilschepen, die tot dan toe zonder ongelukken en gekeurd door het degelijke ministerie van Verkeer en Waterstaat, de Oostzee doorkruisten, hadden deze ambtenaren zogenaamd geen verweer.

Wat was de deal? Welk economisch belang? Wiens positie was zo belangrijk dat de zeilschepen werden weggegeven?
Wat kunnen we straks uit Europa verwachten? Europa heeft al gezegd dat voor de zeilschepen geen regelgeving bestaat en dat landen onderling afspraken moeten maken. Nou, dat hebben ze toch gedaan? Ze waren het roerend eens. Dus wordt de klacht achter gesloten deuren behandeld. Geen pottenkijkers. Zeker niet die lui die de klacht hebben ingediend. Lang leve de democratie! De brieven van onze staatssecretaris aan Denemarken - vorig jaar om zogenaamd voor de schepen op te komen - worden niet openbaar gemaakt, want ‘het belang ervan weegt niet op tegen het belang van de betrekkingen van Nederland met andere staten en internationale organisaties'. Vreemd. Als er iets in die brieven staat dat de zaak van de Nederlandse reders steunt, waarom mogen we dat dan niet weten? Wedden dat de bespreking in Brussel op 21 april over de toekomst van de Nederlandse zeilvloot onder datzelfde artikel 10, lid 2a van de WOB blijkt te vallen?