Hollands Glorie terug in Nederland

Ze zijn weer regelmatig in hun oude thuishaven te zien, de zeeslepers Typhoon en Tempest. Meer dan 30 jaar geleden op stapel gezet voor Bureau Wijsmuller uit IJmuiden en nu varend voor International Transport Contractors (ITC) uit Heemstede. Wederom onder Nederlandse vlag, maar nu met Amsterdam in plaats van IJmuiden als thuishaven. Nog steeds blijken beide krachtpatsers een waardevolle rol te spelen in de offshore-industrie.

Op 13 februari 2010 is de Typhoon weer even terug in haar oude thuishaven IJmuiden. (Foto PAS Publicaties)

1/2

Meer over

Offshore

Door Paul Schaap
De Typhoon en Tempest werden bij Van der Giessen-de Noord in Alblasserdam op stapel gezet in de tijd dat Bureau Wijsmuller uit IJmuiden en Smit Internationale uit Rotterdam als vertegenwoordigers van Hollands Glorie de boventoon voerden in de internationale zeesleepvaart- en bergingssector.

• Meer dan 30 jaar geleden op stapel gezet bij Van der Giessen-de Noord

• Furore in opkomende offshore-industrie 

De zusjes konden echter meer dan slepen en bergen alleen. Het ontwerp was namelijk zo uitgevoerd dat het tweetal ook kon worden ingezet voor ankerbehandelingswerk en het verhalen van booreilanden, pijpenleggers en kraanschepen die steeds meer de wereldzeeën, waaronder de Noordzee, gingen bevolken op zoek naar olie en gas. In december 1976 werd de Typhoon (bnr 907) als eerste in dienst gesteld, in maart 1977 gevolgd door de Tempest (bnr 908). Het kloppend hart bestond uit twee Stork Werkspoor Diesels (SWD) van het type 6TM410, elk met een vermogen van 4675 pk. Dit bezorgde de dubbelschroefsslepers een trekkracht van 120 ton. Opmerkelijk was de lengte van bijna 48 meter. Relatief kort voor zulke sterke zeeslepers, die hierdoor een heel robuust uiterlijk kregen.

Towouts
De slepers bleken een schot in de roos. Vooral in de snel opkomende offshore-industrie maakten zij furore. Voor Shell werden op de Noordzee talrijke rigmoves uitgevoerd. Maar ook andere oliemaatschappijen maakten gebruik van de Typhoon en Tempest om booreilanden, pijpenleggers en kraanschepen te verslepen. Vlak na de oplevering werden de zusjes ingezet bij de towout van het grote betonnen Dunlin A olieproductieplatform dat uit een Noorse fjord naar het Dunlin-veld op de Noordzee moest worden versleept. De betonnen kolos had hierbij een diepgang van ruim 120 meter. Hier zou het niet bij blijven, want in 1981 speelden de zusjes opnieuw een hoofdrol bij de towout vanuit een Noorse fjord. Dit keer ging het om het nog grotere betonnen Statfjord B-platform. Bijzonder was ook het verplaatsen, drie jaar later, van de betonnen basisconstructie van het Statfjord C-platform. De reis ging van Stavanger naar Vats, waar de constructie verder zou worden afgebouwd. De Typhoon en Tempest fungeerden als duwboten en waren hiervoor van zware boegfenders voorzien. Later dat jaar werden beide slepers ook ingezet bij de definitieve towout naar het Statfjord-veld.
Tussendoor voerden de zusjes allerlei bergingsopdrachten uit en maakten zij diverse traditionele sleepreizen.

Onder vreemde vlag
In 1988 besloot Wijsmuller haar paradepaardjes uit te vlaggen naar Vanutu en kregen ze Port Vila op hun achterzijde geschilderd. Voor de liefhebbers van Hollands Glorie was dit een gotspe. In de daarop volgende jaren liep het werk uit de offshoresector verder terug en in de zeesleepvaart- en bergingssector werd de concurrentie alsmaar heviger. Dit resulteerde in zulke lage opbrengsten dat deze de kosten niet meer konden dekken. Dit leidde in 1991 tot iets dat in de zeesleepvaartsector voor onmogelijk was gehouden. De twee concurrenten Wijsmuller en Smit, die elkaar te vuur en te zwaard hadden bestreden, brachten hun grote zeeslepers onder in één bedrijf, dat de naam SmitWijs Towage kreeg. Naast de Typhoon en de Tempest werden hierin ook de zeeslepers Smit Rotterdam, Smit London, Smit Singapore en Smit New York ondergebracht. Het werkgebied van de Typhoon en Tempest verplaatste zich hierna steeds meer naar het Verre Oosten. Na acht jaar onder de vlag van SmitWijs Towage te hebben gevaren, werd de Typhoon herdoopt in Smitwijs Typhoon en de Tempest in Smitwijs Tempest. Tot en met 2005 zouden beide zeeslepers onder deze namen blijven opereren. Hierna werd het tweetal verkocht en eind dat jaar in het Verre Oosten aan de nieuwe eigenaar overgedragen.

Weer terug
De nieuwe eigenaar werd ITC uit Heemstede. Deze rederij was in 1973 opgericht door mensen met een Wijsmuller-verleden. In 2003 ging ITC volledig deel uitmaken van Tschudi Shipping Group uit Noorwegen. Na de overdracht kregen de beide slepers hun oorspronkelijk namen terug. Ook werden ze weer onder Nederlandse vlag gebracht en kregen Amsterdam als thuishaven. Omdat ze direct voor offshore-aannemer McDermott volop aan het werk moesten, werden in eerste instantie alleen de schoorstenen van de zeeslepers in de oranje huiskleur van ITC gezet en van het blauwe logo van de nieuwe eigenaar voorzien. De zusjes voerden in het Verre Oosten voornamelijk anker- en sleepwerk bij de pijpenleggers van McDermott uit. Later moesten er ook sleepreizen worden gemaakt met zwareladingpontons, FPSO's en booreilanden en werd af en toe een bergingsoperatie uitgevoerd. Na verloop werd ook het traditionele zwart van de romp vervangen door de oranje huiskleur van ITC. Vanaf mei 2009 was de Typhoon weer regelmatig op de Noordzee actief. Het meeste werk bestond uit het assisteren van het kraanschip Stanislav Yudin dat in de monding van de Thames werd ingezet voor installatiewerk in het Greater Gabbard windturbinepark. Hierdoor was de Typhoon ook weer vaak in de IJmond te zien. En nu Seaway Heavy Lifting zowel de Typhoon als de Tempest heeft ingehuurd om de komende maanden de Stanislav Yudin te assisteren bij installatiewerk offshore, zijn beide vertegenwoordigers van Hollands Glorie weer terug zijn in hun vertrouwde werkgebied, waar zij in 1976-1977 ook aan hun carrière in de offshore- en sleepvaartsector zijn begonnen.