‘Het kan niet waar zijn'

‘Je moet naar Eefde komen, want er is een deur naar beneden gevallen', hoort Sander Wels zodra hij 3 januari midden in de nacht de telefoon heeft opgenomen. Dat kan niet, bestaat niet, is zijn eerste gedachte. Zou de deur geleidelijk naar beneden zijn gezakt? Maar de collega aan de andere kant is duidelijk geëmotioneerd: ‘Sander, je moet écht komen.'

Calamiteitenleider Sander Wels geloofde zijn oren niet

1/1

Gerelateerd nieuws

Amandus zinkt op Markermeer

Beweegbaar deel voor nieuwe Ramspolbrug in N50

Waldhof-stremming laat sporen na in Duitse binnenvaartstatistiek

Rijkswaterstaat eert Smink-Scheijgrond

Meer over

Havens en vaarwegen

Wels stelt geen vragen meer en spoedt zich naar de sluis. Het is maar een paar minuten rijden. In de auto belt hij de sluismeester en hoort van hem hetzelfde verhaal. ‘Ik sta te trillen op mijn benen, de deur is echt naar beneden gevallen.'

Wels kan het niet geloven; een sluisdeur van 90 ton. Ik word bij de neus genomen, denkt hij al rijdend. Maar eenmaal bij de sluis, wordt de werkelijkheid snel duidelijk. Het is alsof er een aardbeving is geweest. Op de weg liggen dakpannen, glas, beton, stukken elektriciteitskabel en stalen kozijnen. Op het bedieningsgebouw liggen ook stalen kozijnen en er zitten grote gaten in het dak van het hefgedeelte. Op het containerschip dat in de sluis ligt afgemeerd is niemand te zien.

Wels loopt door de puinhopen naar het bedieningsgebouw. Daar drinken de stuurman en schipper van het containerschip Nautictrans, de sluismeester en een toegesnelde collega samen koffie. Ze zijn nog steeds vol ongeloof en vertellen wat ze hebben meegemaakt. De stuurman had 20 meter van de vallende sluisdeur gestaan en de schipper zag het gebeuren vanuit de stuurhut. De sluismeester heeft het over een aardbeving. Hij had een enorme klap gehoord, was opgestaan om te kijken wat er aan de hand was en toen begon de ‘aardbeving'. Dat moet het moment zijn geweest dat de kettingen, draden en twee 45 ton zware de contragewichten naar beneden vielen en in de kelder terechtkwamen. Toen volgde veel geruis en werd het stil, vertellen de mannen. Ze hebben contact gezocht met elkaar via de marifoon en afgesproken eerst maar eens samen koffie te drinken om van de eerste schrik te bekomen.

Druk op knop
Wels is niet voor niets naar de sluis geroepen. Hij werkt al 39 jaar bij Rijkswaterstaat en heeft de leiding bij ongelukken en calamiteiten op het water. ‘Binnen Rijkswaterstaat hebben we een calamiteitenorganisatie waarin veel scenario's zijn beschreven, ook voor incidenten bij sluizen en bruggen', vertelt hij. ‘Na een paar minuten was het voor mij feitelijk een druk op de knop om de calamiteitenorganisatie in Oost-Nederland op te starten en een collega heeft de benodigde bedrijven naar Eefde laten komen.

‘Er is sindsdien enorm veel werk verzet door een grote groep collega's en medewerkers van bedrijven die bijna dag en nacht bezig zijn geweest. Zo kon de Nautictrans al na een paar dagen de sluis verlaten richting Hengelo. De sluismeester die dienst had gedaan tijdens het incident  is meegevaren. Ook dat is goed voor de verwerking van zoiets, want ze hebben er met zijn drieën nog eens over kunnen praten.'

Eerste schip
Wels is blij dat er nu een voorlopig einde is gekomen aan de stremming, die zes weken heeft geduurd. ‘Het eerste schip dat het Twenthekanaal heeft verlaten was de Nautictrans. De sluismeester die dienst had tijdens het incident heeft hem afgeschut.'

Wels is sinds de stremming bij verschillende schepen op bezoek geweest. ‘Je kunt heel veel via de telefoon doen, maar als je langs gaat is het contact toch beter. Vaak werd de buurman er dan ook bij gehaald. Los van de emoties waren dat stuk voor stuk prachtige gesprekken waar ik veel van heb opgestoken. En hopelijk was dat ook een beetje wederzijds.'