‘Het gaat niet meer alleen om laagste prijs'

Met een feest voor het personeel en de uitgave van een gebonden jubileumboek heeft aannemingsbedrijf De Vries & Van de Wiel uit Schagen haar 60-jarig bestaan gevierd. Wat ooit op Texel in de ruilverkaveling met een tweedehands kraan begon, groeide door de jaren heen uit tot een landelijke speler met een jaaromzet van 75 miljoen euro en 200 werknemers. En de groei is volgens directeur Ewald Scholten nog lang niet ten einde.

Directeur Ewald Scholten: ‘Wij proberen nieuwe trends voor te zijn.' (Foto De Vries & Van de Wiel)

1/1

Gerelateerd nieuws

Tweede Yangtze-baggeraar van IHC Merwede

Zwerver III direct volop aan het werk

Oprichting OR voorkomt drooglegging

Nieuwe gangboordcoating

Meer over

Havens en vaarwegen

Door Paul Schaap

Aan de wieg van het jubilerende bedrijf stonden Jan de Vries, die in Amsterdam een kruidenierswinkel runde, en Willem van der Wiel, destijds hoofduitvoerder bij baggermaatschappij Blankevoort. Waarschijnlijk tijdens een kaartavondje besloten beide vrienden in de aannemerij te duiken. Samen kochten zij via Domeinen op Vlieland een gebruikte kraan (dragline) en richtten in 1951 de firma De Vries & Van de Wiel op. Afgesproken werd dat Jan de zakelijke kant voor zijn rekening zou nemen en Willem de uitvoering. Als kantoor fungeerde de keukentafel in huize De Vries. Na een eerste klusje in Waarland werd het jonge bedrijf ingeschakeld bij de ruilverkaveling op Texel. Dit zou tot 1965 werk blijven opleveren. Daarnaast werd het bedrijf op dit Waddeneiland ingezet bij het verhogen van de zeedijken. Iets dat na de stormramp van 1953 bittere noodzaak was gebleken. Enkele jaren na de oprichting verhuisde Jan naar Hilversum, waar zijn garage werd gebombardeerd tot kantoor. Naast ruilverkaveling en dijkverhoging werd het bedrijf ook ingezet voor de aanleg van wegen op Texel. De Vries & Van de Wiel kon in die jaren echt als huisaannemer van dit Waddeneiland worden beschouwd en werd dan ook wel ‘de dijkenbouwer van Texel' genoemd. Dit werk zou het bedrijf tot 1980 flink bezighouden. Daarnaast werden ook de werkhaven van Oudeschild en een waterbassin voor een energiecentrale aangelegd.

Een varende vloot
Een gedurfde stap was de aanschaf van de Grinza zelfzuigende beunschepen. Plan was in eerste instantie om er midden jaren ‘60 bij Scheepswerf J. Bijlsma in Wartena drie te laten bouwen. Uiteindelijk werden het er acht, met een lengte van 67 meter, een beuninhoud van 515 kuub en een 480 pk sterke Bolnes-diesel als kloppend hart. Deze motor dreef naast de schroef ook de zandpomp aan. Opmerkelijk is, dat er van dit achttal nog altijd zes in gebruik zijn. De Grinza I is in 2010 gesloopt en de Grinza V is op 3 juni 1991 bij het Wieringervlaak op het IJsselmeer verloren gegaan. De Grinza's waren destijds een welkom transportmiddel voor de aanvoer van zand voor het ophogen tot Deltahoogte van de dijken op Texel. Maar ook voor de aanvoer van zand voor onder meer het ophogen van de Pettemer zeewering, de aanleg van wegen en het omzanden van grond tot bollenland.

Lees deze week het hele artikel in Weekblad Schuttevaer (nr. 51, 24 december 2011). Behalve in de papieren krant is het online te lezen in de Schuttevaer e-paper, die gratis toegankelijk is voor abonnees. Niet-abonnees kunnen tegen betaling toegang verkrijgen. Neem nu een proefabonnement, 8 weken voor 15 euro.