Herindeling Franse vaarwegen

Bij alle grote plannen moet ik altijd aan dit verhaaltje denken.

In een kleine gemeente Lij aan de ene zijde van het water leefde de behoefte om veel vaker en sneller naar de andere gemeente Loef te kunnen. In Loef was dat niet anders. Nu moesten mensen een uur om fietsen en met een brug zou je in 10 minuten van Loef naar Lij kunnen. Er werd een commissie gevormd welke tot de conclusie kwam dat de brug in het algemeen belang van een ieder was. Het was een publieke zaak. Na stemming in beide gemeentes werd een tolbrug gerealiseerd. De gemeentes namen afzonderlijk brugwachters in dienst en de brug werd operationeel. Al snel ontstonden in de uitvoering problemen zo van wie doet wat wanneer en wie is waarvoor aansprakelijk. Tevens ontstond er discussie over de tol, moest die kostendekkend zijn of mocht je er ook aan verdienen. Men kwam tot de conclusie dat deze zaken vroegen om een manager.
De manager en zijn maatregelen zouden betaald worden uit de tol. De manager kwam snel tot het inzicht dat dit een multidisciplinair probleem betrof. Interne en externe aansprakelijkheid, personele vraagstukken, veiligheidsaspecten, onderhoud en financiën om er zo maar enkele te noemen.
De manager verzocht de gemeentes om een staf te mogen aanstellen ter ondersteuning van dit management vraagstuk. Tevens was hij de mening toegedaan dat het werken met twee gemeentes bijzonder tijdrovend en ineffectief was. Hij kreeg toestemming tot verzelfstandiging. De B.V. “over den brug “werd opgericht. Deze B.V. mocht zelf de dienstregeling gaan bepalen en kreeg de vrije hand in het tarief vaststelling. De manager kreeg nu een belang bij het aantal bewegingen over de brug en het tarief ofwel er ontstond een omzet vraagstuk wat dan weer om een marketingplan vroeg. Hiervoor werd een marketing bureau ingeschakeld. Reclames op lichtmasten verschenen en bij elke passage kreeg je vlaggetjes en pennen en tassen. Het toltarief was inmiddels vervijfvoudigd met als gevolg dat de mensen maar weer om begonnen te fietsen. Crisismanagement was aan de orde want zo doorgaand zou de B.V. failliet gaan. De manager stelde een uitgave verhoging voor, voor marketingactiviteiten en deze extra uitgave alsmede het weg te werken verlies zou moeten komen uit efficiency. Deze efficiency werd gezocht en gevonden in een daling van de personeelskosten van het uitvoerend personeel, de brugwachters.
De brug zou minder lang open zijn, alleen nog bij daglicht en door de mensen zelf de slagbomen etc. te laten open en sluiten kon men volstaan met minder brugwachters. De brugwachters zelf konden door strakker management middels regels en procedures van een lager opleidingsniveau en dus salarisniveau zijn. Hiermee werd een dreigend faillissement afgewend waarvoor de manager een prestatiebonus in ontvangst mocht nemen.

jantje

23-10-2011 op 01:50

Dit is in heel veel woorden zeggen dat er niets veranderd.
Even uitleggen hoe ik de zaken zie.
Die 2,5 miljard gaat op aan het volgende:
1. commercieel beleid, houd in dat ze uit gaan rekenen hoeveel ze de verlader/ontvanger moeten gaan betalen om het in de trein of de vrachtwagen te doen, en hoeveel het kost om een kanaal open te houden. Ben er van overtuigd dat de uitkomst niet ten gunste van de binnenvaart is.
2. Watercentrales: die zijn al belangrijker als de binnenvaart, zie de Rhône.
3. Biodiversieteit: Laten we hopen dat ze nergens het al drie eeuwen niet gesignaleerde geel blauw roze gestreepte zuurstokvisje vinden, want dan gaat de vaarweg gelijk en definitief dicht.
4.Toerisme en andere activiteiten: Dat houd in dat er nog meer picknick tafels, visplaatsen komen, al dan niet rolstoel toegangkelijk en grote borden in neon letters hoe het vroeger allemaal ging langs zo'n kanaal, en dat dat nu uit de tijd is, en dat schepen niet meer kunnen concureren met de zwaar gesubsidieerde trein, en met de vrachtwagen met oosteuropesche chauffeurs. ( en vanwege de tegenwerking van de VNF zelf).
5.Veiligheid: Dit houd in dat er om nog meer sluizen hekken komen te staan, zodat de toevallige voorbijganger/toerist op VEILIGE afstand kan gade slaan hoe de schipper verongelukt in een sluis waar de stukken ijzer uit de muur steken de palen afbreken of al afgebroken zijn en zo nu en dan de stenen uit de muur op dek flikkeren, en de trappen in de muur ontbreken.
En voor dit hele fantastische verhaal hebben ze maar liefst 312 miljoen per jaar uitgetrokken. Volgens mij kost het onderhoud van de A7 al meer per jaar. Alleen al het maken van dit plan heeft meer gekost dan het renoveren van heel het Canal des Vosges.
Ik blijf erbij dat wij nog steeds rond varen ondanks de VNF, en niet dankzij de VNF.

G.M. Noldes
m/s So Long

G.M. Noldes

22-10-2011 op 12:47