Tweede Maasvlakte strak op schema

De aanleg van de Tweede Maasvlakte ligt strak op schema. Ruim een kwart van het zand ligt er inmiddels, waardoor een drie kilometer lang eiland en een ruim vier kilometer lang schiereiland zijn ontstaan in de Noordzee. Zeven hopperzuigers werken 24 uur per dag aan het opspuiten van de nieuwe haven waarvan de eerste containerterminal, die van Rotterdam World Gateway, in 2013 operationeel moet zijn.

Het nieuwe schiereiland ten zuiden van Hoek van Holland verandert de kustlijn van Nederland ingrijpend. (Foto Freek van Arkel/Havenbedrijf Rotterdam)

1/1

Gerelateerd nieuws

Havenbedrijf jaagt op snelle motorboten

100e mega-containerschip in Rotterdam

Sint Jobshaven roept alle hens aan dek voor Wereldrecord

Verkoop excursies Wereldhavendagen

Meer over

Havens en vaarwegen

De economische crisis heeft geen invloed op het tempo van de aanleg waarmee de Rotterdamse haven twintig procent groeit. Het is een investering voor de lange termijn en de komende decennia voorziet het Havenbedrijf Rotterdam een structurele groei van de overslag, ongeacht de huidige conjuncturele teruggang.

• ‘Kustwering krijgt een on-Nederlands uiterlijk'

• Havenbedrijf Rotterdam voorziet structurele groei overslag

Het eerste infrastructuurproject voor de haven is 11 november afgerond. Die dag trok aannemer Visser & Smit Hanab een 36 inch gasleiding van ruim 1200 meter via een boorgat onder de Yangtzehaven door. Dat was de laatste van zes boringen die moesten worden uitgevoerd om kabels en leidingen, die nu nog in de leidingenstrook langs de Europaweg liggen, naar een diepte van ruim veertig meter beneden NAP te brengen, onder de kademuur van de Euromax-terminal door. De nutsbedrijven gaan nu de nieuwe kabels en leidingen aansluiten op de bestaande infrastructuur. Dat is nodig om het doorbaggeren van de Yangtzehaven, de nieuwe toegang tot de Tweede Maasvlakte, mogelijk te maken.

Eerste kademuur
Belangrijke mijlpalen in 2010 zijn de aanleg van de eerste kademuur voor Rotterdam World Gateway, de aanleg van de harde zeewering en de infrastructuur die het nieuwe haventerrein straks aansluit op de bestaande haveninfrastructuur. Hiervoor wordt onder meer begonnen met de bouw van een viaduct voor weg en spoor in de bocht van de N15 ter hoogte van de Slufter. Met deze projecten is een half miljard gemoeid.

Voor de harde zeewering aan de noordwestkant van de Tweede Maasvlakte, waar de golven bij storm het krachtigst zijn, is een nieuw ontwerp gemaakt: de zogenoemde ‘nieuwe dijk'. Die ziet er straks on-Nederlands uit. Hij wordt opgebouwd uit een zandlichaam afgedekt met een vier tot vijf meter dikke toplaag van keien, die los op elkaar komen te liggen. De dijk krijgt dus geen gesloten bekleding. In totaal wordt circa zeven miljoen ton steen aangebracht. Vijf miljoen daarvan komt uit Europese steengroeven. De eerste lading stenen uit Noorwegen komt medio december aan. De rest, twee miljoen ton, bestaat uit hergebruikte stenen uit de bestaande blokkendam rond de Maasvlakte. In het voorjaar van 2010 begint aannemerscombinatie PUMA met het oppakken van deze blokken die enkele tientallen meters voor de nieuwe dijk in zee worden gelegd. Zij vangen daar bij een superstorm de eerste klappen op.

Tegelijkertijd wordt begonnen met de opbouw van de zogenoemde E-Crane. Deze enorme kraan kan op 63 meter vanuit het hart blokken van vijftig ton plaatsen en wordt speciaal voor de aanleg van de Maasvlakte gebouwd. De E-Crane begint in april 2010 met het aanbrengen van betonblokken en breuksteen voor de harde zeewering.

De zeewering met los op elkaar liggende keien is tientallen miljoenen euro's goedkoper dan een traditionele bekleding en ecologisch gezien beter, omdat tussen dijklichaam en blokken een aantrekkelijke biotoop ontstaat. Het ontwerp van de nieuwe dijk ligt nu ter goedkeuring bij Rijkswaterstaat.

Ecometingen
Tijdens de bouw controleert het Havenbedrijf of de effecten op het ecosysteem van de Noordzee binnen de marges blijven die zijn voorspeld. Het leven op en in de zeebodem wordt periodiek op zo'n 300 locaties in kaart gebracht. Het slibgehalte van het zeewater wordt gemeten en vergeleken met satellietfoto's die op hetzelfde moment van de Noordzee genomen zijn, zodat in de toekomst het slibgehalte kan worden bepaald met satellietbeelden. Ook het onderwatergeluid van de sleephopperzuigers wordt in de gaten gehouden om het zeeleven te sparen. Het totale monitoringsprogramma voor de aanleg kost ongeveer tien miljoen euro.