‘Besef wat je nabestaanden aandoet'

‘Wij hebben zelf een matroos verloren door verdrinking. Dan moet je naar die ouders toe, om te vertellen dat hun zoon er niet meer is. Dat is een drama. Men beseft niet wat ze de nabestaanden aandoen alleen door eigenwijs te zijn en geen zwemvest te dragen. Wij dragen altijd een zwemvest, zeker in de winter.'

Gerelateerd nieuws: Vrijspraak voor schippers Scorpio; Werkgever verantwoordelijk voor goede staat reddingsvest; Reddingvest- en relingplicht voor binnenvaart; Verdrinking matroos brengt schipper voor strafrechter

Meer over: Actueel

Jack en Anke Raukema van het koppelverband Marshal reageerden op internet, samen met flink wat anderen, op het openingsartikel ‘Reddingsvest aan, of een reling langs het gangboord' van vorige week. Vooral de lezers die zelf hebben meegemaakt dat het niet of net goed ging toen iemand in het water belandde, proberen collega's over te halen reddingsvesten te dragen.'

Jan is matroos op een Kempenaar en raakte twee maanden geleden te water. ‘Ik had gelukkig een reddingsvest om. Ik ben één keer onderwater gegaan en toen blies het vest op. Ik kan iedereen aanraden zo'n ding aan te doen. Want wat denk je wat er gebeurt als je met je hoofd eerst op het gangboord ketst of je been breekt, of als het vijf graden vriest? Denk je dat je dan nog kunt zwemmen? Echt niet hoor! Wees niet zo kinderachtig door te zeggen dat je er geen een aantrekt, want je went er zo aan en na een paar weken merk je het niet eens meer. Een paar jaar geleden wilde ook niemand de autogordel om. Dat doet iedereen nu toch ook?'

Schippers pleiten voor gebruik reddingsvesten

‘Makkelijk om te zeggen dat je als eigen baas geen zwemvest om wilt doen', reageert Nathalie van der Klei op de reactie van een schipper, die het overdreven vindt dat hij een reddingsvest moet dragen in een familiebedrijf zonder personeel. ‘Alsof er dan geen mensen zijn die graag willen dat je blijft leven', schrijft Van der Klei. Zij viel twee jaar geleden overboord tijdens het varen. ‘En geloof me dat water is koud (hoewel je dat op het moment niet echt door hebt). En zoals de rivier nu is, duurt het wel even voordat je de kant hebt bereikt. Gelukkig voor mij heeft iemand mij gezien. Maar wat was er gebeurd als ik niet was gezien? Ik had een drijfjas aan, maar die had mij echt niet boven gehouden als ik bewusteloos was geweest. Sindsdien heb ik een jas met een zwemvest. Hoef je er ook niet aan te denken, want hij zit toch al in de jas verwerkt.

‘En wat is nu goedkoper? Een zwemvest dat toch al aan boord is, of straks met z'n allen een reling moeten plaatsen die voor de meesten alleen een sta in de weg is?'

Dankbaar
Rinus Goudriaan maakte mee dat zijn kind op Tweede Kerstdag in het water viel. ‘Als je er dan zelf bij springt, ben je heel erg dankbaar dat er een buurman is die je eruit haalt, als je naast het lege schip in het water ligt. Na dit ongeval, wat gelukkig goed afliep, zijn we naar de werf gevaren en hebben scepters in het gangboord gezet met tweemaal een draad met spanners. Tijdens het laden of lossen kunnen we het in delen weghalen. Maar we weten hier aan boord niet hoe snel we ze daarna weer moeten neerzetten. Nieuwe medewerkers vinden het in het begin raar. Maar na enkele weken weten ze niet beter en geven ze meestal wel toe dat het toch wel veiliger is.'

Peter noemt de weigering een reddingsvest te dragen ‘puur egoïstisch gedrag'. ‘Denk aan de mensen die je achterlaat en de mensen die er op uit moeten om jou te zoeken. Denk ook niet, ik kan wel zwemmen, want met de temperaturen van nu is het binnen vijf minuten gedaan. Geloof me, ik heb zelf meerdere malen een dode schipper uit het water moeten vissen. Daar word je niet vrolijk van.' (EvH)

e-mailen printen

Reacties (6)

Ook mijn ervaring maar even bijvoegen. Ik was werkzaam op zeilschepen en had ook nooit een vestje gehad, die zijn simpelweg niet aan boord. Eigen verantwoordelijkheid. Wel is er een reling, maar ik stond op de opbouw met het zeil te werken. Het zeil blies opeens op door een windvlaag en daar lag ik in de waddenzee.
Mijn schipper wist gelukkig een boei te gooien, maar daar moest ik nog ong. drie meter voor zwemmen. Langer had het niet moeten zijn want dan was ik simpel verdronken naast een reddingsboei.
Het was begin Maart, het water was dus koud en ik had dikke kleren aan.
Ik heb acht zwemdiploma's reddent zwemmen, kan drijven met een persoon van honderd kilo zonder bewegen. Maar dit kon ik niet. De schipper moest in zijn eentje het zeil strijken, de motor starten en omkeren. En ik moest aan boord gehezen worden omdat ik niet meer kon bewegen: onderkoelt.
Sindsdien heb ik altijd een zwemvest aan en leg ik niet aan zonder vest, ook nu ik in de binnenvaart werkzaam ben.

marielle

28-02-2010 op 14:53

Beste varende,
Je denkt mijn bemanning overkomt het niet, maar als het mis gaat, dan kan het iedereen overkomen zeker in bepaalde situaties, beroeps risico kan dat men dat noemen.
Denk ook eens aan de hulpdiensten die mogen optreden, als het mis gaat!
In 2005 heb ik voor mij zelf besloten, dat het anders moest, conform arbo wet en enkele gerechtelijke uitspraken, kortom ik heb mijn matroos gezegd, jij bent verantwoordelijk, dat iedereen zijn zwemvest draagt en als ik hem niet draagt, dan hoor ik het graag, natuurlijk ben ik hem `bewust` vergeten en werd daarop ieder keer op aan gesproken en er werd door de matroosbewezen dat verantwoordelijkheid door het gehele team aan boord gedragen mag worden.
Uiteindelijk was de gezagvoerder op het laatst de enigste die bewust de fout in ging, maar geloof mij ik was trots op de matroos, want sprak iedereen aan die aan boord niet aan de juiste veiligheids voorwaarden voldeed.
Ik ben nog steeds zeer trots op mijn team aan boord, want button up werkt ook.
Ik hoop dat u hier ook iets aan heeft, want juist in ons beroep is bedrijfsblindheid een zeer groot risico.

dick

15-01-2010 op 21:24

Amper 50 jaar geleden liepen er veel schippers op klompen en gingen nogal eens onderuit en overboord als daar bijvoorbeeld een steentje ingetrapt was (net een schaats op het stalen dek). Hij had geen reddingsvest, hooguit op een rederijschip een zware reddingsboei die je niet op je kop moest krijgen, want dan streek je alsnog de vlag niet door verdrinking maar door een deuk in je bol. Nu hebben we de bschikking over drijfjassen en prachtige automatische reddingsvesten. Ik ben verrekte blij dat we tegenwoordig zulke goede uitrusting hebben.

Antonius

15-01-2010 op 11:41

Het verbaasd mij ook, dat traptreden aan het achterschip niet verplicht is.Via de roeren kun je uit het water komen. Want afgemeerde schepen liggen voor de trap in het damwand/kade.

subaru rijder

15-01-2010 op 09:24

Dan zou voor een trein springen ook niet egoïstisch zijn.

Tja

14-01-2010 op 17:29

Het lijkt een beetje op de discussie met de kettingroker. Hij is zich bewust van het feit dat hij gemiddeld (13 jr!) korter leeft, maar vind vaak de kwaliteit van zijn kortere leven groter dan zonder sigaret. En ik, als niet rokende schipper, en altijd levend aan boord vind ook de kwaliteit van mijn leven veel groter zonder reddingsvest. Ook al besef ik dat ik gemiddeld korter zal leven (een gemiddelde van alle schippers met of zonder reddingsvest). Ook ik besef dat het bij Rinus veiliger is maar mijn mening is niet egoïstisch, hoe kun je je leven in de waagschaal brengen en dat egoïstisch noemen? Het is pas egoistisch van anderen als ik mijn levenskwaliteit moet verlagen vanwege hun belang.

De soep hoeft niet zo heet voorgeschoteld te worden, ook wij hebben dure opblaasbare jassen voor werknemers conform huidige regelgevingen. Laat het zoals het is.

Jack Float

14-01-2010 op 15:27