Ingezonden: Coördinator Kleine Schepen

‘Coördinator Kleine Schepen', een veelbelovende en indrukwekkende titel. Welke schipper van het kleine schip heeft er eigenlijk gevraagd om deze coördinatie? Het zal toch zeker geen vrijblijvende, kostenloze bezigheid zijn, die coördinatie? En wat valt er zoal te coördineren voor het kleine schip?

De ultieme coördinatie, namelijk de schippersbeurs, zal er vrees ik niet uitkomen. Onze coördinator - een schipperszoon wiens vader ik nog ken van het brainstormen tijdens zijn bezoeken aan het Noord-Zuidkantoor in de Kipstraat - zegt uit de retail te komen. Natuurlijk kan ik me vergissen, maar dat roept associaties op met de supermarkt. De klant is koning en een betere service is onontbeerlijk. Hoe kan een zoon van een schipper het in zijn hoofd halen de binnenvaart met een supermarkt te vergelijken?

We weten denk ik allemaal wat die betere service aan de klant betekende bij de relatie- en beurtvaart. Geen mannetje meer in het ruim, maar zelf bijscheppen of de zuigpijp bedienen. Zoals ze dat in Frankrijk onlangs ook nog hebben geprobeerd.

Zelfs de schippers van de sleepschepen die voor opslag lagen, stonden bij de buren in het ruim en daar waren ze ook nog eens niet voor verzekerd. Zelf heb ik altijd consequent geweigerd deze taak tot mijn servicepakket te rekenen. Dat bestond uit een schoon ruim voorleggen, indien gevraagd op een tevoren overeengekomen tijdstip aankomen, netjes op onze beurt wachten om te lossen en op eerste afroep voor de wal komen, bij regen weer dichtleggen en na leegkomst eerst de kant vrijmaken, voordat de papierwinkel werd afgewerkt. Meestal ook nog de ruimen schoonmaken, of dat nou wel of niet mocht van de vaarwegbeheerder. En dat allemaal zonder extra kosten te berekenen, sterker nog, zelfs zonder onze eigen vrachtsom te kunnen vaststellen.
Welke koninklijke klant kan er nog meer service van ons verlangen? En wie is eigenlijk die klant van de binnenvaart? Is dat de opdrachtgever, de bevrachter dus, of de ontvanger van de lading?
Wij zijn dienstverlenend, zeker wel, maar onze uitzonderingspositie krijgt zijn vorm door de feitelijke onmogelijkheid om onze eigen prijs vast te stellen. Dat moet in vrije concurrentie gebeuren.

De binnenvaart is al lang geleden door onder andere de antropoloog professor Verrips als kopersmarkt gekwalificeerd. Volkomen terecht, als je de getalsverhouding tussen de aanbieders van vervoer en de aanbieders van lading ziet. Al eens geprobeerd om in de supermarkt je eigen prijs vast te stellen?

Het aanpassen van de bemanningseisen naar beneden heeft niets uitstaande met klantvriendelijkheid. Wel geeft het mogelijk een kostenbesparend effect, maar met de huidige vrachtprijzen is ook dat een druppel op de gloeiende plaat. Het is ook hier weer een gebrek aan marktmacht. En die kan echt alleen door de beurs worden hersteld. Dat hoeft niet te gebeuren zoals vroeger, er zijn met de moderne communicatiemiddelen legio mogelijkheden.

Onze Duitse vriend, die meent dat je de schepen beter kunt slopen dan naar de ex-Oostbloklanden verkopen, heeft toch de verkeerde diagnostiek te pakken. Je kunt beter een fatsoenlijke vrachtprijs en voorwaarden afdwingen en dat is in deze context bepaald niet klantvriendelijk. Daar zal onze coördinator het vast wel mee eens zijn.

Jammer hoor, maar zoals onze Oosterburen zeggen: ‘Alles schon da gewesen'. Alleen de macht van het getal kan in onze situatie iets nuttigs bewerkstelligen. Zelf heb ik altijd internationaal gevaren; na de middelbare school als ketelbinkie op een VT-tanker, achttien maanden in dienst van het vaderland bij de pontonniers als schipper bij de bruggenbouw en daarna tot mijn 65ste als zelfstandige.
We wisten al wat er stond te gebeuren toen de rederijen hun droge-ladingschepen in de uitverkoop deden.
Sorry meneer Mooren, maar mogelijk heb ik iets meer levenservaring dan u.

Niek Deen, Denktank ASV