‘Het ergste was die dode tussen mijn bier'

‘Wat mij altijd is bijgebleven is die keer dat ik samen met mijn vader een dode man met de Time is Money naar de wal moest brengen. De kratten bier bovenop het dek moesten aan de kant, daar konden we hem dan tussen leggen. Ik schrok mij bijna dood toen het hoofd nog een keer bewoog. Je bent dan pas negentien en dan maken zulke dingen veel indruk.' De zestigjarige parlevinker Wim van Hooren maakte de afgelopen 44 jaar veel mee op zijn boot op de Maas bij Belfeld. Deze week stopte hij met zijn werk.

Wim van Hooren gaat na zijn parlevinkertijd niet meer het water op. (Foto Erik van Huizen)

1/1

Gerelateerd nieuws

‘Niet kunnen' bestaat niet voor Ank Wolthuizen

Kees de Vries opent tentoonstelling Van Rennes op Museumwerf Vreeswijk

Laatste parlevinker naar Havenmuseum

Van alles wat in binnen-buitenvaart

Meer over

Actueel

Het jarenlang sjouwen met de parlevinkartikelen deed Van Hooren geen goed. Rugklachten zijn de voornaamste reden te stoppen met zijn varende supermarkt. Zijn zoon zou het bedrijf overnemen. Maar het afschaffen in 2002 van taxfree leveringen bij de parlevinkers gooide roet in het eten. Ik heb dat overleefd omdat wij naast taxfree-artikelen ook boodschappen bleven leveren. Andere parlevinkers hadden de taxfree als belangrijkste taak. Die overleefden het niet.

‘En nu stop ik er als laatste parlevinker mee. Dan is geen één meer in Nederland, zelfs niet in Europa.'

Zelflossertjes
Van Hooren stopt precies 44 jaar nadat hij bij zijn vader in dienst trad. ‘Op 1 mei 1964 begon ik samen met mijn vader op zijn boot. Dat was dezelfde parlevinkboot die ik nu nog heb. Ik was toen nog in loondienst. In 1980 nam ik het bedrijf over.

‘Het was toen een heel andere tijd. Op de Maas was nog veel zand- en grindvaart. De binnenvaart is veranderd. Er kwamen hier kleine zelflossertjes langs. En natuurlijk spitsen. Die zijn er nu veel minder. De schepen worden steeds groter. Begin jaren zeventig was een gemiddeld schip hier op de Maas 550 ton, nu is dat 1300 ton. Vroeger had je vijf Kempenaars nodig, nu één groot schip. Toen dus vijf gezinnen te voeden, nu nog maar twee.

‘Voor een aantal jaren geleden kwamen hier nog 300 schepen per dag langs. Nu zijn dat er zeventig of tachtig en bij heel grote uitzondering honderd. Dan heb je het gehad. Per dag betekent dat meestal tussen de twintig en dertig klanten. Dat waren er ooit honderd. Maar er zitten ook dagen tussen dat ik maar vijf tot tien klanten heb.'

Gunnen
Toch is de schaalvergroting en het verdwijnen van de zand- en grindvaart op de Maas niet de voornaamste reden dat een nieuwe parlevinker het in deze tijd volgens Van Hooren niet meer redt. ‘Je kunt als parlevinker niet tegen de supermarkten opboksen. Ik ben sowieso duurder en sommige supermarkten brengen zelfs boodschappen naar het schip. En anders gaat de vrouw wel even boodschappen doen. Auto van het schip af en bij de volgende sluis gewoon weer het schip op. Daar kun je niet meer van winnen. Ik denk niet dat na mij nog iemand anders als parlevinker begint.

‘Maar het belangrijkste is dat de klanten die hier langs komen het mij gunnen. Sommige klanten kopen hier al drie generaties. Ik heb wel vragen gehad of mensen het bootje konden overnemen. Maar ik heb die mensen gegarandeerd dat het bedrijf dan na een maand niet meer bestaat. Die komen echt niet terug bij een nieuwe eigenaar. Want ze komen niet alleen omdat ze iets nodig hebben, het gaat ze ook om de sociale contacten. En als er wat aan de hand is, dan breng ik ze ook wel even naar de huisarts of zoiets. Dat hoort er gewoon bij. Ik word dan weer uitgenodigd op feestjes, bruiloften en begrafenissen. Ze vormen eigenlijk een hele grote familie, de schippers. Zelfs als ze hier niet meer langs varen, dan blijven ze toch contact houden. Maar de schippers komen natuurlijk ook voor de goede producten. Ik heb echte Limburgse vlaai van de bakker en verse groenten van de veiling aan boord.'

Geen plezierbootje
Wat er met zijn bootje gaat gebeuren, weet Van Hooren nog niet. ‘De museumwerf in Vreeswijk heeft al om het bootje gevraagd, maar misschien gaat hij ook wel naar het Maritiem Museum in de Leuvehaven in Rotterdam. Dat moet ik nog even bekijken. Een ander bootje ga ik niet kopen. Ik heb meer dan veertig jaar op het water gezeten, dat vind ik meer dan genoeg.'

Toch lijkt Van Hooren niet helemaal op te houden. Een schippersvrouw die altijd om een bepaald soort gehakt vraagt, blijft hij gewoon bedienen als ze dat wil. ‘Dat kan ik altijd nog wel een keertje aanreiken vanaf de sluis of een keertje meenemen als we op visite gaan. Die mogelijkheid is er nog wel effe.' (EvH)